Zachęcamy także do zapoznania się z historią szkoły przy ul. Drewnianej – Dobrej według relacji najstarszej nauczycielki tej placówki oświatowej Jadwigi Parczewskiej

„Budynek szkolny „pod mądrą sową” wybudowany w 1906 roku, był na Powiślu pierwszym gmachem mieszczącym szkoły miejskie publiczne. Dla tej przemysłowej dzielnicy było to wielkie wydarzenie. W owym czasie ten rejon Warszawy zamieszkiwała biedota. Powidle było punktem zbornym całej czeladzi nadwiślańskiej, przewoźników, rybaków, wyrobników i drwali, ludzi o krzepkich barach i silnym zdrowiu a niezmordowanych w pracy, którzy każdej imając się roboty żyli z dnia na dzień, nie myśląc o jutrze”. (Franciszek Kostrzewski)

Było ono trochę na uboczu z racji swego położenia, w dolnej części Warszawy, nad Wisłą. Dopiero zaczynano myśleć o tym, by rzekę przybliżyć miastu, czyli wybudować bulwary, zrobić lepsze połączenie przedłużając niektóre ulice w kierunku Wisły. Powstał także projekt budowy tzw. „trzeciego mostu”, późniejszego mostu J. Poniatowskiego.

W 1903 roku wybudowano elektrownię. Powstały nowe zakłady przemysłowe.

W pierwszych latach XX wieku następuje w Warszawie rozwój cywilizacji przemysłowej. Otrzymała ona podstawowe urządzenia miejskie takie, jak wodociągi, kanalizację, tramwaje, oświetlenie. Jednak z higieną nie jest najlepiej, szczególnie w dzielnicach takich jak Powidle, czyli przemysłowych. O podniesienie poziomu sanitarnego w miastach walczy dr Józef Polak, lekarz higienista, założyciel Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego, popularyzator higieny.

Chociaż jest to czas rewolucji 1905 roku, czas strajków, w tym również szkolnego, który ogarnął wszystkie szkoły warszawskie, domagając się wprowadzenia języka polskiego w szkołach, to dr Polak czyni starania, aby zapewnić dzieciom godziwe warunki do nauki. Właśnie dzieciom z biednych, przemysłowych dzielnic. W wyniku wieloletnich starań dr Polaka i inspektora szkolnictwa Sawienkowa wzniesiono w okresie rewolucji dwa pierwsze i wzorowe jak na owe czasy gmachy szkolne ( z szatniami, natryskami, salami gimnastycznymi): jeden w Warszawie lewobrzeżnej, drugi w prawobrzeżnej. W każdym z nich umieszczono po 14 szkół, aż po lata dwudzieste. Jest nią istniejąca do dziś szkoła „pod mądrą sową” przy ul. Drewnianej 8.

„…z Grochowa wracamy na lewy brzeg Wisły, gdzie na Powiślu, na rogu Dobrej i Drewnianej sterczy (to dobre słowo), bodąc niebo secesyjnymi wieżyczkami, przedziwny mach szkoły „pod sową”, dziś imienia Stanisława Dubois. Wzór tego dziwa przywiózł dr Polak z zagranicy, gdzie studiował budownictwo szkolne. Był to pierwszy publiczny gmach szkolny w Warszawie (inne były prywatne). To właśnie dr Polak uparcie walczył o jego budowę, on wprowadził pierwsze zastępy dzieci ze śmierdzących nor czynszowych kamienic, gdzie gnieździły się szkółki elementarne.

Ten przedziwny gmach stoi do dziś, przerwał i wrósł w swoja ulicę i dzielnicę.

Drewniana, ulica, przy której stoi szkoła, jest krótka. Od ulicy Dobrej do Topiel. Przed wojną była trochę dłuższa, przecinała ulicę Dobrą i dochodziła do ulicy Elektrycznej. Obecnie jest to teren elektrowni. Nazwę swą wzięła ulica Drewniana od czterech drewnianych domów, wybudowanych w końcu XVIII w. Jeden z nich przetrwał do 1938 roku, pozostałe tylko do 1852 r. Może przyczyna zniszczenia były powodzie nawiedzające co jakiś czas Powidle. W końcu XIX wieku zabudowa Drewnianej była niezwykle rzadka i chaotyczna. Zapewne ok.. 1880 r. powstała niewielka kamienica i narożny dom na posesji nr 3 u zbiegu z ulica Dobrą. (…) Na resztę zabudowy składały się w tym czasie jedynie prowizoryczne zabudowania drewniane, na posesjach 11-13 i 8 – 12. Dopiero w 1906 roku powstał przy Drewnianej prawdziwie wielkomiejski budynek szkół powszechnych”. (Jarosław Zieliński, Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy)

Ukończony w 1906 r. wg. Projektu Henryka Juliana Gaya jako drugi tego rodzaju budynek wzniesiony przez magistrat specjalnie dla szkolnictwa niższego szczebla na terenach najuboższych dzielnic. Początkowo ulokowano tu aż 20 szkół jednoklasowych, a od 195 r. dwie szkoły siedmioklasowe: męska nr 34 i żeńska nr 41. Budynek o bogato rozrzeźbionej fasadzie usytuowano na rogu ul. Dobre (nr 41). Cokół budowli składa się z wysokich suteren i kondygnacji przyziemia przeprutej rytmem szerokich okien zamkniętych odcinkami łuku ze zwornikami w ozdobnych opaskach. Tło stanowi groszkowany, ciemny tynk. Trzy górne piętra obłożone żółtą licówką otrzymały trójskrzydłowe okna prostokątne. Zasadnicza część frontu gmachu liczy 14 osi i zaopatrzona jest w dwa ryzality, z których zachodni został zwieńczony trójkątnym szczytem ze sterczyną i płaskorzeźbą sowy. Ryzalit ten przecina bryłę budynku frontowego tworząc skrzydło od strony dziedzińca. Trójosiowy ryzalit wschodni wypełniający narożnik ul. Dobrej otrzymał podwyższony dach zwieńczony szpiczastym, ostrosłupnym hełmem oraz dekorację ślepego pasa ściany od strony ul. Dobrej w formie rzeźby sowy, która została umieszczona także nad przedsionkiem dostawionym do pierwszej osi tej partii stylizowanego maswerku. Na ścianie północnej ryzalitu umieszczono zegar. Do zachodniego krańca fasady dostawiono partie w formie wieży nakrytej dachem namiotowym i ozdobnej, doczepionej do narożnika smukłą wieżyczką z wysokim hełmem. Całą fasadę kończy jednoosiowy aneks zespolony z wieżą. Naroża elewacji, ryzalitów i wieży ozdobiono strzępionymi boniami. Od strony ul. Dobrej do ryzalitu narożnego przytyka parterowa przybudówka i ogrodzenie szkolnego dziedzińca. Posecesyjna architektura całej budowli wyróżniała się czytelnymi aluzjami do sztuki późnego średniowiecza. W 1939r. bomba silnie uszkodziła narożnik ryzalitu wschodniego, niszcząc wysoki dach, dekorację maswerkową i część licówkowej okładziny. Budynek prowizorycznie odremontowano, nie przywracając zniszczonych fragmentów wystroju. W 1944 r. Niemcy wymordowali wielu rannych z mieszczącego się tu szpitala powstańczego.

Wyciąg z księgi wieczystej

W mieście Warszawie przy ulicy Dobrej i Drewnianej – Księga Wieczysta

Dział III – ścieśnienie własności, ciężary wieczyste Nr 1 Stosownie do aktu z dnia 6.09.1856 r. właściciel posesji Nr 2821 Idzi Sikorki otrzymawszy zezwolenie na osztachetowanie tejże posesji na krawędzi wału ochronnego od Wisły z zachowaniem praw osób trzecich. Zobowiązał się, że ani do skarpy osztachetować się mającej ani do części ulicy Dobrej w jego posesję wchodzącej, żadnego prawa rościć ani z nich użytkować nie będzie mocen i na każde zapotrzebowanie Magistratu takowe w całości odda.

Decyzja z dnia 16 stycznia 1867 roku

Na gruncie dziedzicznym położona nieruchomość z przyległościami obejmująca gruntu łokci kwadratowych 7800. Właściciel Jan Edward Przybylski. Prawem własności właściciela Idzi Sikorskiego z pośrednictwem kontraktu kupna i sprzedaży nieruchomości nr 2821a w W-wie w dniu 3 marca 1866 roku zawartego za sumę rubli srebrnych 3900. Nieruchomość ta łącznie z nieruchomością nr 2821a stanowiła jedną całość. Po odłączeniu jej od tejże nieruchomości nr 2821a uregulowana została w księdze niniejszej z mocy wniosku w dniu 10 stycznia 1867 roku.

Właściciel

Zofia Przybylska i Emilia Degurska z Przybylskich

Dn. 23.06.1902 r.

KALENDARIUM

1906 r. – zostaje wzniesiony gmach szkoły według projektu Henryka Juliana Gaya

1906 – 1915 – szkoły 1- no i 2 – klasowe. Szkolnictwo powszechne mialo za zadanie zrealizowanie powszechnego nauczania i tym dzieciom, które nie pójda uczyć się dalej, dać podstawowy zasób wiadomości. W szkołach 1- klasowych uczy się oddział I i II razem, podobnie oddział III i IV. W 2 – klasowych I, II, III i IV razem.

2 – klasowa męska szkola miejska nauczyciel Aleksander Obłamański XII 1 – klasowa męska szkoła miejska nauczyciel Władysław Lisiewicz VI nauczyciel Maciej Tarko XII nauczyciel Stanisław Gałęzowski XXXIII nauczyciel Gustaw Kownacki XXXIV nauczyciel Stanisław Śliwoniak XLI nauczyciel Jan Gałązka XL nauczyciel Stanisław Maciejewski XLIII nauczyciel Bronisław Malanowski XLVI nauczyciel Andrzej Gromulski LXXXVI nauczyciel Armet Kotlar LXXXII 1 – klasowa szkoła niedzielna rzemieślnicza nauczyciel Gustaw Kownacki VII Adam Wojnacki X 2- klasowa żeńska szkoła miejska nauczyciel starszy Zofia Orlin nauczyciel Ksenia Sawinowska 1 – klasowa żeńska szkoła miejska nauczyciel Kazimiera Jurkiewicz XXVI nauczyciel Aleksandra Zende XXXVIII

1915 r – Szkoła Miejska tel. 52 – 43

1920 – 1929 - Szkoła Miejska nr 34 – męska Sawicki Stanisław – kierownik - Szkoła Miejska nr 37 – męska K. Jurlejewiczowa – kierownik - Szkoła Miejska nr 41 – żeńska Pieczyńskówna A. - Szpital Wojskowy

1930 – 1933 - Miejska Szkoła Powszechna nr 34 7 oddziałów - Miejska Szkoła Powszechna nr 37 7 oddziałów - Miejska Szkoła Powszechna nr 41 7 oddziałów - Miejska Szkoła Powszechna nr 86 7 oddziałów tel. 237 – 55 - Szkoła Miejska Dokształcająca nr 6 wieczorowa

1934 – 1939 - Powszechna Szkoła Miejska nr 34 tel. 237 – 55 - Powszechna Szkoła Miejska nr 41 tel. 205 – 89

1939 r – do jesieni 1941 r. Niemcy okupują gmach szkoły na koszary od jesieni 1941r. do 1943 r. – Szkoła Podstawowa nr 34 i 80 1943 r. do marca 1944 r. – Niemcy zajmują gmach szkoły od marca 1944 r. – Szkoła Podstawowa od 1 sierpnia 1944 r. do 27 września 1944 r. – Szpital Powstańczy

od sierpnia 1945 r. – 1946 r.: - Szkoła Podstawowa nr 165 kier. Zygmunt Skrzeczkowski - filia Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego dyr. Genowefa Brzezińska - Szkoła Podstawowa nr 34

1947 r. – została dołączona szkoła wieczorowa dla pracujących (ukończyły ją 33 osoby) 1948r. – j. w. 1949 r. – j. w. 1950/1951 – pierwszy egzamin maturalny 1951 – 1952 - Szkoła Ogólnokształcąca stopnia Podstawowego i Licealnego nr 27 tel. 718 – 48 - Szkoła Podstawowa nr 34 - Szkoła dla Pracujących nr 7 - lipiec 1952 r. rozpoczęto budowę sali gimnastycznej

1953 r. - Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca stopnia Podstawowego i Licealnego nr 27 - Szkoła Podstawowa nr 34 tel. 637 – 33 - Szkoła dla Pracujących nr 7

1954 r. - Szkoła Podstawowa TPD nr 2 ul. Bednarska 2

1957/8 - Szkoła Podstawowa nr 41 tel. 601-25 ul. Bednarska 2

1958-1970 - Szkoła Podstawowa nr 34 - Szkoła dla Pracujących nr 7

1965-1971 - ZSH dla pracujących Stołecznego Zjednoczenia Przedsiębiorstw Handlu Artykułami Przemysłowymi

1968-1976 - Zasadnicza Szkoła Zawodowa Dokształcająca nr 8

1973-1975 - Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 15 1973 r.- lipiec, sierpień – przenosiny Szkoły Podstawowej nr 41 z ul. Bednarskiej na Drewnianą 8

31.05.1983 r. – nadanie szkole imienia Stanisława Staszica

15.11.1996 r. – uroczyste obchody 90 – lecia szkoły

opracowały : Hanna Boguszewska Ewa Furmańska Joanna Kobińska